ششدراسیر ششدرِ بختم به کنجِ تختهی نردسیاهبازیِ دوران، سیاهروزم کردنگاه آینه، ناباورانه میبیندبه پردهپردهی چشمم نگارخانهی دردمن از سلالهی صنعانم ای مهِ ترسا!به سوی چادرِ چوپانیام، شبی برگردشبم ز چشم کدامین ستاره روشن بود؟اگر نگاه تو را آسمان، نمیپَرورْد ز سردْ مهریِ تو خونِ عشق، یخ بستهکدام سینه به مهر آید از تبسم سرد؟بخند و چشمهی سبزینهی شکفتن رابزن به کوچهی آوندِ فصلخانهی زردبریدنِ نفسِ عشق، اوج نامردیستبه نای نازک گل، پا نمیفشارد مَردهراس از نفسِ خشمِ خاکساران کنکه گِردباد بپاخیزد از قیامت گَرد!به یاد روی تو اشک ش

پرندی نیلگون اندر میان زد بشد در آب و آتش در جهان زد «نظامی گنجهای»عروس خیالتو دلنوازتر از گلشنی عروس خیالمهوای تازهی عشق منی عروس خیالمخراب گشتهام از گردش پیالهی چشمتخدای بادهی مردافکنی عروس خیالمبه غمزه، پیرهن پرنیانِ دلبریات رابه بردنِ دلِ من میکَنی عروس خیالمتن سپید ز گلبوسهی نسیم بپوشان تو برگِ یاسی و نازکتنی عروس خیالمچو ماه با تن عریان اگر در آب نشینی چه آتشی به جهان میزنی! عروس خیالمخزان به گلشن زیبایی تو راه نداردتو نوبهارتر از هر زنی عروس خیالمغرور شیشهای من امان

رگ تاکآنکس که دل از رنگ هوس پاک ندارددر گلشنِ جان، غنچهی ادراک نداردهر غمزده در غمکدهی عشق نگنجدتا داغِ جنون در جگرِ چاک ندارد!آن باده که در خمرهی احساس نجوشدگیرایی خونابِ رگ تاک نداردسرمستی غم قسمت هر خار و خسی نیستاندوه، شرابیست که خاشاک نداردننگ است سبکدوشیات ای ابر محبتاین خاک مگر دشتِ عطشناک ندارد؟نایابترین، نابترین، گوهر عشق استسنگی که در آیینهی دل، خاک نداردای سوتهدلان! خرمنِ اندیشهی «شبدیز»از کینهی آتشْنفسان، باک ندارد

فریبما در این دشت اگر باغ پریشان داریماز نفسهایِ زمستانی توفان داریمبادهنوشان فریبیم شرابت گیراستما به لبخند دروغین تو ایمان داریم!در بهارِ تو، که پاییزِ فریبانگیز است!زخم صد ساله ز چنگال مغیلان داریم جام دانایی از آشوب خرافات شکستننگ بر باورِ شومی که به هذیان داریم!آدمیم آینهی رنگ خداییم ولی پشت این آینه، صد قافله، شیطان داریمشاهد زخمیِ خونریزی و گرگْآیینیست بر سر سفره اگر برّهی بریان داریملالهها زیر لگدهای کلاغان مردندمرگِ سرخیست که از مردهپرستان داریمکاش زیر کفن برف نمیرد، «شبدیز»! ـآن بهاری که پس از مرگ زمستان داریم

گیسوی غزلدرخشكنايِ جام شبستان، شراب ريزسيمينْشراب، از قدحِ ماهتاب ريزدر پنجهی فريبِ عطش، غرق ظلمتيمبارانی از ستاره به دشت ِسراب ريزبشكن سحاب دلهره با تيغِ آذرخشبر گستراكِ خاكِ عطشناك، آب ريزگامِ شكيب، دامِ فريب است و انهدامدر زانوانِ خشمِ خروشان، شتاب ريزبر شانههاي شبزدهی آسمان عشقگيسويِ آفتابِ غزلهايِ ناب ريزخاکسترِ جنازهی این شام تیره رادر جویبارِ تفزدهی آفتاب ريزآنگاه زیرِ سایهی آرامشی زلالدر چشمهای خستهی «شبدیز»، خواب ریز